Selekcja plemników

IMSI (Intra-Cytoplasmic Morphologically Selected Sperm Injection)

Metoda, która pozwala na wewnątrz cytoplazmatyczną injekcje morfologicznie wybranych plemników. Obraz plemnika jest powiększony 6.600 razy, co pozwala embriologom wybrać tylko te plemniki, które są najzdrowsze i mają najlepszą morfologię. IMSI może przyczynić się do poprawy odsetka powodzenia u pacjentów, u których występuje nieprawidłowa morfologia nasienia. Według badań wykazano, że ta konkretna metoda może prowadzić do lepszych wskaźników zapłodnienia, lepszej jakości zarodków, a co za tym idzie, lepszych wskaźników ciąży. Ponadto IMSI jest przydatną techniką dla par z niewyjaśnioną bezpłodnością.

PICSI (Physiological Intra- Cytoplasmic Sperm Injection)

W konwencjonalnej metodzie ICSI plemniki są oceniane przez embriologów, a następnie wybiera się tylko najlepsze plemniki, zawsze zgodnie z międzynarodowymi kryteriami morfologii i ruchliwości. PICSI (ang. Physiological Intra-Cytpoplasmic Sperm Injection) oferuje nowe kryteria oceny selekcji plemników, ponieważ opiera się na zdolności plemników do wiązania się z kwasem hialuronowym. W tej metodzie wykorzystuje się płytki Petriego, które zawierają specjalne pożywki hodowlane z kwasem hialuronowym. Po dodaniu próbki nasienia do naczynia, tylko plemniki o najlepszej jakości wiążą się z kwasem, a w konsekwencji, zostają wybrane przez embriologów do mikro zapłodnienia. Zasada metody opiera się na fakcie, że kwas hialuronowy naturalnie występuje w substancji otaczającej oocyt i odgrywa kluczową rolę w fuzji plemnika z oocytem. Dlatego też plemniki, które wydają się mieć zdolność wiązania się z kwasem hialuronowym, powinny być dojrzałe i mieć mniej zaburzeń chromosomowych. Metoda ta jest przydatna w przypadku niepowodzenia lub w przypadkach o niskim wskaźniku powodzenia po wcześniejszych próbach ICSI, w przypadku par o niskiej jakości zarodka lub z zarodkami, które nie rozwijają się wystarczająco, jak również w przypadku par, które borykają się z nawracającymi poronieniami, lub gdy u mężczyzny stwierdza się obniżoną płodność i wysoką wskaźnik fragmentacji DNA plemników (DFI).

DFI (DNA Fragmentation Index)

DFI (Indeks Fragmentacji DNA) jest testem, który szacuje procent fragmentacji DNA plemników. Fragmentacja to pęknięcie DNA, które jest przedmiotem wielu badań i jest skorelowane ze słabym rozwojem zarodka, niskim odsetkiem implantacji i ciążą, a także z poronieniami, szczególnie gdy stopień fragmentacji jest wyższy niż 30%. Fragmentacja DNA zwykle występuje w plemnikach o niskiej ruchliwości i złej morfologii. Jednak wysokie wskaźniki fragmentacji mogą również występować w próbkach nasienia, które wydają się być normalne, biorąc pod uwagę wszystkie parametry oceny nasienia. Fakt ten koreluje także fragmentację DNA z przypadkami niewyjaśnionej niepłodności. Przyczyną fragmentacji DNA mogą być liczne czynniki zewnętrzne, takie jak ekspozycja na substancje środowiskowe i toksyczne, palenie tytoniu, wiek, wysokie temperatury, chemioterapia, itp., a także endogenne czynniki spermatogenezy. Test DFI zalecany jest mężczyznom wykazującym nieprawidłową analizę nasienia, parom doświadczającym nawracających poronień oraz parom z zarodkami o niskiej jakości lub niskim współczynniku powstawania blastocysty po wcześniejszych zabiegach IVF.

FERTILE®

Większość nowych metod selekcji plemników w leczeniu IVF (IVF, ICSI, IUI) opiera się obecnie na systemach, które naśladują naturalne środowisko ludzkiego organizmu.

W oparciu o ten pomysł zaprojektowano zestaw Fertile®. Naturalnie, plemniki przechodzą przez „mikrokanały” śluzu w żeńskim układzie rozrodczym, szukając komórki jajowej. Zestaw ten zawiera specjalną szkiełko, w którym małe kanały, zawierające określone środki, posiadają punkty wlotu i wylotu. Próbka spermy umieszczana jest na wlocie i tylko plemniki o dobrej ruchliwości mogą przemieszczać się przez kanał do wylotu. W ten sposób można wybrać ruchliwe plemniki za pomocą metody, która naśladuje naturalną drogę od szyjki macicy do macicy. Ta nowa metoda ma tę zaletę, że unika technik, takich jak wirowanie i mieszanie, które uszkadzają plemniki. Ponadto, plemniki, które mogą dotrzeć do wylotu i w konsekwencji są wybrane, wykazują lepszą morfologię, niższe poziomy ROS (Reactive Oxygen Species – reaktywne formy tlenu) – które negatywnie wpływają na komórkę – i niższe wskaźniki fragmentacji DNA, w porównaniu do początkowej próbki plemników.

 

Share this video