Zapłodnienie in vitro

Stymulacja jajeczkowania

Pierwszym krokiem w programie zapłodnienia in vitro jest stymulacja jajeczkowania za pomocą leków. Jest to konieczne do rozwoju wielu pęcherzyków jajnikowych i trwa około 12-14 dni. Protokół stymulacji wybiera się na podstawie wywiadu medycznego pary (wiek, poprzednie próby, itp.). Monitorowanie odbywa się co 2-3 dni za pomocą oznaczania hormonów i badania ultrasonograficznego. Gdy większość pęcherzyków osiąga średnicę 18-20 mm, podaje się ostatnią dawkę leków , która doprowadzi do ostatecznego dojrzewania oocytów i owulacji.

Pobieranie oocytów

Dzień i czas pobrania komórki jajowej jest programowany, gdy pęcherzyki osiągną odpowiedni rozmiar (18-20 mm). Pobieranie oocytów odbywa się przez pochwowo pod lekkim znieczuleniem i jest monitorowane ultradźwiękami. Metoda jest bezbolesna.W tym samym dniu pobierane jest nasienie mężczyzny w specjalnie do tego przeznaczonym pokoju (pokoju dla mężczyzn). Próbkę przygotowuje się za pomocą odpowiednich pożywek hodowlanych, aby była gotowa do użycia. W przypadku azoospermii proponowana jest biopsja jądra (TESE) lub dobór dawcy nasienia.

Zapłodnienie

Po pobraniu oocytów kolejnym etapem jest zapłodnienie. Stanowi to główny etap laboratoryjny twojej próby. Dostępne są dwie metody zapłodnienia:

  • IVF (zapłodnienie in vitro)
  • ICSI (wprowadzeniu plemnika do cytoplazmy komórki jajowej)

W przypadku IVF odpowiednią liczbę plemników umieszcza się w pożywce hodowlanej zawierającej oocyty. Nie ma dalszej interwencji. Plemniki same zbliżają się do jajeczka, a jeden z nich penetruje je i zapładnia. W przypadkach ICSI embriolodzy używający wysoko wyspecjalizowanego sprzętu wybierają jeden dobry morfologicznie plemnik z próbki i umieszczają go wewnątrz komórki jajowej w celu wywołania aktywacji i zapłodnienia. Do każdego jajeczka wymagany jest tylko jeden ruchliwy plemnik. Każde wstrzyknięcie trwa zwykle kilka sekund, ale cała procedura może zająć kilka godzin, szczególnie w przypadku dużej liczby oocytów lub bardzo niskiej liczby plemników. Metoda ta jest z powodzeniem stosowana od 1992 roku i pokonuje prawie wszystkie bariery powodujące niepłodność u mężczyzn.

Ocena zarodków

Następnego dnia po pobraniu oocytów następuje sprawdzanie i potwierdzenie faktu zapłodnienia. Embriolodzy sprawdzają oocyty pod kątem obecności dwóch przedjądrzy, jednego matczynego i jednego ojcowskiego. Na tym etapie nie rozpoczyna się jeszcze podział komórkowy. Zarodki pozostają w inkubatorze przez następne kilka dni do momentu transferu zarodków i są oceniane przez embriologów w 3 i/lub 5 dniu ich hodowli zgodnie z międzynarodowymi kryteriami. Od pierwszego dnia do trzeciego dnia, w którym następuje rozszczepienie, zarodki zawierają między 2-10 komórek w zależności od dnia hodowli. Po 3-dniowym zagęszczeniu blastomerów zaczyna się tworzyć morula (dzień 4), a następnie blastocysta (dzień 5 do 6).

Wspomagane wylęganie zarodka

Krótko przed transferem zarodków tworzony jest niewielki otwór lub przerzedzenie w osłonie przejrzystej zarodka za pomocą specjalnego lasera. Proces jest powtarzany dla każdego zarodka i nazywany jest wspomaganiem wylęgania zarodka. Technika wspomaganego wylęgania zarodka jest zalecana w przypadkach, w których uważa się, że otoczka przejrzysta zarodka jest za gruba i sztywna i utrudnia zagnieżdżanie.

Embriotransfer

O liczbie zarodków do przeniesienia decyduje lekarz prowadzący i embriolog, biorąc pod uwagę wiek kobiety, jakość zarodka i historię choroby kobiety. Zarodki wybierane są do transferu w oparciu o kryteria międzynarodowe, a ich transfer może odbywać się między 2 a 6 dniem ich hodowli. Transfer zarodka wykonuje się za pomocą specjalnego cewnika. Embriolog przenosi wybrane zarodki do cewnika w minimalnej objętości pożywki hodowlanej. Ginekolog wprowadza cewnik do jamy macicy, gdzie umieszcza zarodki pod kontrolą ultrasonografii. Po przeniesieniu zarodka embriolog sprawdza cewnik, czy wszystkie zarodki zostały przeniesione.

 

Share this video